ben bu yolda tekrar yürümem, artık buralardan geçemem.. ben bu yaştan sonra ne karakaşa ne göze.. söverim gelmişime geçmişime

Birden aklıma geldi burası... benim bi blog vardı noldu yaa dedim.. en son ben gidiyom demişim.. gidiş o gidiş.... ne çok zaman geçti.. bu geçen zaman zarfında bi sürü şey oldu ama bi o kadar da hiç bişey değişmedi aynı tas aynı hamam devam ediyo hayat... yeni bi iş buldum, evlendim, çocuğum oldu, 5 ay kuvözde yattı, oğlum doğduktan 1 ay sonra kayınpederimi kaybettik.. eşim için çok zordu, destek olmaya çalışmak da öyle... insanın babasını kaybetmesi çok kötü bişey.. bunun tarifi de çok kötü.. o hissi, duyguları yaşamak herşeyden ağır...

şimdi bi otel odasındayım... tek ayağım masanın üzerinde, önümde şirkete yaptığım masrafları yazmak için açtığım bilgisayarım ve fonda grup 84: Şimdi Hayat...!

yeniden yazmaya başlayasım geldi bu bloga... hadi bakalım Bismillah..