Atam zeybek oynuyor.
Bi otursa sandalyeye, arkasına yaslansa... İç çekerken bi başlasa düşünmeye yaptıklarını...
"Asker oldum.. Savaşlara katıldım.. Sözümün dinlenmediği yerde haklı çıktım.. Savaşlar kazandım.. Sisteme karşı geldim.. Askerlikten istifa ettim.. Anadoluya geçtim.. Bi millet benim peşimden geldi.. (ne ağır bir sorumluluk) yoklukta savaştık.. en küçük hata bile koca millete mal olurdu.. hata yapmadık.. Cumhuriyet'i kurduk.. Onun başına geçip tek efendisi olabilirdim ama millete armağan ettik.. Devrimler... İnkılaplar..... Millete adanmış bir hayat.. tam bağımsız ülkem.. hür milletim.. bunu başardık.. yıllar sürdü ama başardık.. eziyetliydi, zahmetliydi ama başardık.. koca dünyaya rağmen başardık.."
Resme bi daha bakın.. bütün bi büyük işleri başarmış bi adamın vakurluğu yok mu oynadığı zeybekte.. Hiç yılmamışlığın, vazgeçmemişliğin asaleti yok mu..
Büyük bir işi başarmış olmanın içinde yarattığı çocuksu sevinci siz de görebiliyor musunuz?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder